Wylewka anhydrytowa to zaawansowany technologicznie, płynny podkład podłogowy na bazie odwodnionego siarczanu wapnia (anhydrytu). Ze względu na swoją całkowicie ciekłą konsystencję, wylewka ta posiada unikalne właściwości samopoziomujące, tworząc idealnie gładką i poziomą taflę bez konieczności mechanicznego zacierania. Jej największą przewagą w nowoczesnym budownictwie jest absolutna synergia z wodnym ogrzewaniem podłogowym – płynna masa idealnie otula rurki grzewcze, nie pozostawiając pęcherzyków powietrza (izolatorów), a sam materiał ma niemal dwukrotnie wyższy współczynnik przewodzenia ciepła niż tradycyjny beton. Sprawia to, że posadzka anhydrytowa nagrzewa się błyskawicznie, drastycznie obniżając koszty pracy pompy ciepła, a brak skurczu podczas wiązania pozwala na wylewanie ogromnych powierzchni bez szpecących dylatacji (nacięć) w płytkach.
Choć jastrych cementowy to król uniwersalności, to w wyścigu o maksymalną energooszczędność i gładkość powierzchni w salonie, anhydryt wygrywa przez nokaut.
Główne korzyści z zastosowania wylewki anhydrytowej to:
Brak porów powietrza wokół rurek oraz zwarta struktura anhydrytu sprawiają, że ciepło przenika przez podłogę błyskawicznie. Wylewka nagrzewa się nawet dwa razy szybciej niż cementowa, co pozwala na obniżenie temperatury zasilania na piecu.
Płynna masa sama układa się w idealnym poziomie. Dzięki temu oszczędzasz na kleju do płytek, a kładzenie wielkoformatowego gresu czy paneli winylowych to czysta przyjemność.
Anhydryt nie kurczy się podczas schnięcia tak jak cement. Pozwala to na wylanie nawet 200 m² (a w wariancie bez podłogówki nawet 300 m²) podłogi w jednym kawałku, bez konieczności cięcia dylatacji (nacięć) w progach drzwi.
Wylanie 150 m² domu za pomocą pompy ze specjalnego tzw. transmixu (lub silomatu) zajmuje profesjonalnej ekipie zaledwie 3-4 godziny, bez hałd piachu i cementu przed domem.
Cecha podkładu
| Cecha podkładu | ZALETY WYLEWKI ANHYDRYTOWEJ | Wylewka Cementowa (Półsucha) |
|---|---|---|
| Przewodzenie ciepła (λ) | Bardzo wysokie (ok. 1,6 - 2,0 W/mK) | Średnie (ok. 1,0 - 1,2 W/mK) |
| Odporność na wodę i wilgoć | Niska (nie nadaje się na zewnątrz i do garaży) | Wysoka (odporna na zalania) |
| Maksymalne pole bez dylatacji | Nawet 200 m² (na podłogówce) | Ok. 30 - 40 m² |
| Tworzenie spadków (np. pod prysznic) | Brak możliwości (poziomuje się sama) | Pełna możliwość modelowania spadku |
| Grubość nad rurką grzewczą | Już od 3,5 cm (cieńsza i lżejsza) | Minimum 4,5 cm |
Ponieważ materiał ten ma konsystencję rzadkiej "zupy krem", kluczowym etapem przed przyjazdem ekipy jest ekstremalnie szczelne przygotowanie podłoża.
Styropian musi być przykryty grubą, szczelną folią, a taśma dylatacyjna na ścianach musi mieć foliowy fartuch przyklejony do izolacji podłogowej taśmą klejącą. Jakakolwiek nieszczelność sprawi, że płynny anhydryt ucieknie pod styropian, podnosząc go i niszcząc podłogę.
Na podłodze ustawia się specjalne trójnogi (repery) i przy pomocy lasera poziomuje się je do zadanej wysokości, aby wylać dokładnie tyle materiału, ile zakłada projekt.
Płynny materiał dostarczany jest z tzw. “gruszki” - betonowozu (jak beton) lub mieszany na miejscu w specjalnej maszynie (transmix). Grubym wężem rozlewa się masę punktowo, zaczynając od najdalszych pomieszczeń. Masa sama rozlewa się i "szuka" poziomu.
Bezpośrednio po wylaniu, pracownik używa narzędzia w kształcie litery T (tzw. sztangi). Wykonując energiczne ruchy "falujące" na krzyż, wybija z płynnej masy uwięzione pęcherzyki powietrza i dodatkowo wyrównuje powierzchnię.
Po upływie kilku lub kilkunastu dni (w zależności od rodzaju użytego materiału), na powierzchni anhydrytu może pojawić się biały, kruchy nalot (tzw. mleczko anhydrytowe). Bezwzględnie należy go zeszlifować specjalną maszyną z tarczą z papierem ściernym, a następnie odkurzyć, co otworzy pory materiału i przygotuje go pod grunt i klej do płytek.
