Stryszek OSB i schody (Etap zerowy)
Najpierw układa się podłogę z OSB na jętkach i osadza skrzynkę schodów strychowych, aby wiedzieć, do jakiego poziomu dociągać stelaż.
Zabudowa poddasza systemem płyt gipsowo-kartonowych (tzw. sucha zabudowa) to ostateczny etap wykańczania dachu, mający na celu stworzenie gładkich, równych sufitów i skosów gotowych do malowania. Płyty (najczęściej o grubości 12,5 mm) przykręca się specjalnymi wkrętami (tzw. pchełkami) do stalowego rusztu, pod którym ukryta jest warstwa izolacji (wełny lub piany PUR) oraz szczelna folia paroizolacyjna. System ten jest lekki, nie obciąża więźby dachowej i nie wprowadza do budynku wilgoci technologicznej. Zanim jednak skosy zostaną na stałe zamknięte płytami G-K, inwestorzy bardzo często decydują się na wykorzystanie nieużytkowej przestrzeni pod samym szczytem dachu (powyżej jętek). Poprzez ułożenie tam posadzki z mocnych płyt OSB oraz montaż składanych schodów strychowych, zyskuje się potężny, niewidoczny magazyn na rzadko używane przedmioty.
Wykonywanie ciężkich, mokrych tynków na uginających się i pracujących pod wpływem wiatru skosach dachowych mija się z celem. Płyty gipsowo-kartonowe to materiał stworzony specjalnie dla elastycznych konstrukcji.
Główne korzyści z systemu suchej zabudowy:
Prace nazywają się "suchymi", ponieważ nie wymagają wylewania litrów wody (jak przy tynkach cementowych). Od razu po zaszpachlowaniu łączeń można przystąpić do malowania.
Gips w swojej strukturze krystalicznej zawiera cząsteczki wody. W przypadku pożaru woda ta odparowuje, chłodząc konstrukcję i chroniąc drewnianą więźbę przed szybkim spaleniem (szczególnie przy zastosowaniu płyt o podwyższonej odporności ogniowej).
Dzięki zastosowaniu stalowych profili, odpowiednich wieszaków oraz taśm zbrojących (np. z włókna szklanego lub amerykańskich taśm kompozytowych), system G-K potrafi "pracować" razem z dachem, kompensując jego drgania.
Pusta przestrzeń między płytą G-K a warstwą ocieplenia to idealne miejsce do rozprowadzenia przewodów wentylacji rekuperacji, kabli elektrycznych czy taśm LED, bez konieczności kucia w ścianach.
Zanim ekipa zamknie sufit z płyt G-K na wysokości jętek (poziomych belek łączących krokwie), warto pomyśleć o przestrzeni powyżej nich (aż do kalenicy). Powstaje tam tzw. trójkąt, który jest doskonałym miejscem na stryszek nieużytkowy.
| Element stryszku | Charakterystyka i zasady montażu |
|---|---|
| Podłoga z płyt OSB | Na górną część jętek przykręca się grube płyty OSB (np. 22 mm lub dwie warstwy na mijankę 15 mm). Ważne: między wełną ułożoną między jętkami a spodem płyty OSB należy zachować szczelinę wentylacyjną (lub nie kłaść folii paroizolacyjnej POD płytą OSB, by wilgoć nie zgniła jętek). |
| Schody strychowe (Składane) | Montowane w wyciętym otworze sufitu G-K. Bezwzględnie należy wybrać modele wysoce termoizolacyjne (np. o współczynniku U < 0,5), z trzema uszczelkami i grubą, ocieploną klapą. Zapobiegnie to uciekaniu cennego ciepła z salonu na zimny stryszek. |
| Bariery i barierki | Na stryszku warto zamontować przy wyłazie prostą barierkę, która zabezpieczy przed przypadkowym wpadnięciem do otworu podczas szukania walizek lub ozdób choinkowych. |
Kolejność prac na poddaszu jest kluczowa, by nie uszkodzić warstwy izolacyjnej i folii.
Najpierw układa się podłogę z OSB na jętkach i osadza skrzynkę schodów strychowych, aby wiedzieć, do jakiego poziomu dociągać stelaż.
Do jętek i krokwi przykręca się metalowe wieszaki, a na nich montuje ruszt krzyżowy (profile główne i nośne). Ruszt krzyżowy jest znacznie sztywniejszy niż pojedynczy i lepiej niweluje pracę dachu.
Pod profilami (lub tuż za nimi, zależnie od systemu) nakleja się folię paroizolacyjną. Z kolei profile obwodowe (UD), przykręcane do ścian murowanych, bezwzględnie podkleja się taśmą akustyczną (piankową), by tłumiły drgania.
Płyty przykręca się do rusztu z przesunięciem (tak jak układa się cegły), aby łączenia (tzw. krzyże) nie wypadały w jednym punkcie. Wkręty wkręca się tak, by łebek delikatnie schował się w kartonie, ale go nie przerwał.
Przestrzenie między płytami wypełnia się twardym gipsem konstrukcyjnym z wtopioną taśmą (papierową lub z włókna). Następnie szpachluje się wkręty. Na koniec całość można pokryć cienką warstwą gładzi polimerowej, uzyskując idealnie gładką powierzchnię (standard Q4).