Wodne ogrzewanie podłogowe (potocznie "podłogówka") to niskotemperaturowy system grzewczy płaszczyznowy, w którym ciepło emitowane jest równomiernie przez całą powierzchnię podłogi w pomieszczeniu. Instalacja ta składa się z gęstej sieci rur (najczęściej z polietylenu usieciowanego PEX/AL/PEX), ułożonych na izolacji ze styropianu i zalanych warstwą wylewki betonowej lub anhydrytowej (jastrychem). Z uwagi na ogromną powierzchnię grzewczą, woda zasilająca układ ma bardzo niską temperaturę – zazwyczaj pomiędzy 30°C a 40°C. Dzięki temu instalacja podłogowa stanowi idealnego i najbardziej ekonomicznego partnera dla nowoczesnych źródeł ciepła, takich jak pompy ciepła oraz gazowe kotły kondensacyjne. System ten zapewnia optymalny dla zdrowia rozkład temperatury (cieplej w stopy, chłodniej w głowę) i pozwala na całkowite wyeliminowanie nieestetycznych grzejników ściennych.
Jeszcze kilkanaście lat temu ogrzewanie podłogowe stosowano głównie w łazienkach, traktując je jako luksusowy dodatek. Dziś, w nowoczesnym budownictwie jednorodzinnym, tradycyjne grzejniki są w mniejszości.
Główne powody, dla których inwestorzy wybierają ogrzewanie płaszczyznowe:
Zasilanie podłogi wodą o temperaturze 35°C (zamiast 65°C jak w przypadku grzejników) sprawia, że pompa ciepła lub kocioł pracują z maksymalną sprawnością, co bezpośrednio przekłada się na znacznie niższe rachunki za ogrzewanie.
Brak blaszanych grzejników pod oknami oznacza, że możesz dowolnie ustawiać meble, powiesić zasłony aż do samej ziemi lub zamontować w salonie modne, ogromne okna tarasowe (typu HS).
Podłogówka oddaje ciepło przez promieniowanie, a nie konwekcję (jak grzejnik). Oznacza to, że nie wymusza silnego ruchu powietrza, a tym samym nie unosi z podłogi kurzu i roztoczy – to zbawienie dla astmatyków i alergików.
Chodzenie boso po kafelkach w środku zimy przestaje być nieprzyjemne. Ciepła podłoga drastycznie podnosi komfort życia wszystkich domowników.
Montaż podłogówki wymaga sterylnej czystości na budowie i ogromnej precyzji instalatora. Prace te wykonuje się po otynkowaniu ścian, ale bezpośrednio przed wylaniem posadzek.
Na oczyszczony chudziak (beton) kładzie się izolację przeciwwilgociową oraz twardy styropian podłogowy (EPS 100). Najczęściej w 2 lub 3 warstwach, na tzw. mijankę, aby wyeliminować mostki termiczne.
Wzdłuż wszystkich ścian rozwija się taśmę dylatacyjną z pianki. Następnie na styropian kładzie się specjalną, srebrną folię z naniesioną kratką (rastrem), która ułatwia równe prowadzenie rur i odbija ciepło w górę.
W wyznaczonych miejscach wkuwa się (lub wiesza natynkowo) szafki z rozdzielaczami. Zbiegną się tu rury z całego piętra.
Za pomocą specjalnych spinek i takera, instalator mocuje rurę do styropianu. Najlepszym i najczęściej stosowanym układem jest tzw. "ślimak", który gwarantuje, że podłoga będzie równomiernie ciepła w każdym miejscu. Gęstość ułożenia rur (zazwyczaj co 10 lub 15 cm) zależy od projektu cieplnego i rodzaju pomieszczenia (w łazienkach rurki kładzie się gęściej).
Przed wylaniem posadzek układ napełnia się wodą (lub sprężonym powietrzem) pod wysokim ciśnieniem (np. 6 barów). Jeśli na manometrze ciśnienie nie spada przez kilka godzin, system jest w 100% szczelny i można bezpiecznie zamawiać ekipę od wylewek.
