Klimatyzacja typu Multi-Split to rozbudowany system chłodząco-grzewczy, który pozwala na podłączenie od dwóch do nawet pięciu jednostek wewnętrznych (parowników) do zaledwie jednego, bardzo wydajnego agregatu zewnętrznego (skraplacza ze sprężarką). Rozwiązanie to stworzono z myślą o chłodzeniu i ogrzewaniu wielu pomieszczeń jednocześnie, przy maksymalnym zachowaniu estetyki elewacji budynku (brak konieczności wieszania wielu osobnych "skrzynek" na zewnątrz). Każda z jednostek wewnętrznych wpiętych w system działa niezależnie – użytkownik za pomocą osobnego pilota może ustawić inną temperaturę w salonie, a inną w sypialni. Systemy Multi-Split idealnie sprawdzają się w domach jednorodzinnych, dużych apartamentach z balkonem oraz budynkach objętych restrykcjami konserwatorskimi lub spółdzielczymi.
Wybór klimatyzacji do więcej niż jednego pokoju zawsze sprowadza się do dylematu: powiesić kilka osobnych układów, czy zintegrować je w jednym agregacie. Multi-Split powstał jako odpowiedź na potrzeby wymagającej architektury.
Główne atuty systemu Multi-Split to:
Zamiast obwieszać elewację, dach czy mały balkon w bloku trzema lub czterema głośnymi agregatami, montujesz tylko jeden. Oszczędza to ogromną ilość cennego miejsca.
Pomimo jednego "silnika" na zewnątrz, masz pełną kontrolę nad każdą strefą z osobna. W salonie możesz utrzymywać 22°C, w sypialni 20°C, a w pustym pokoju gościnnym całkowicie wyłączyć klimatyzator.
System jest niezwykle elastyczny. Do jednego agregatu możesz podłączyć w salonie jednostkę kanałową (ukrytą w suficie), w gabinecie tradycyjną ścienną, a na poddaszu estetyczną jednostkę konsolową (przypominającą kaloryfer).
Jeden większy agregat z inwerterową, potężną sprężarką często generuje łącznie mniej decybeli i wibracji, niż trzy małe jednostki zewnętrzne pracujące jednocześnie obok siebie.
Prowadzenie instalacji do kilku pomieszczeń z jednego punktu centralnego wymaga znacznie bardziej skomplikowanego planowania i ułożenia dziesiątek metrów miedzianych rur. Najlepiej zaplanować te prace na etapie stanu surowego lub przed kładzeniem gładzi.
Agregat może obsłużyć tylko określoną długość instalacji (np. maksymalnie 50 metrów rur w sumie dla całego systemu). Instalator musi tak zaprojektować przejścia przez stropy i ściany, aby nie przekroczyć limitów odległości i różnicy wysokości.
Od miejsca, gdzie będzie stał agregat (np. z dachu lub balkonu), prowadzi się osobne pary miedzianych rurek, kable zasilające oraz odpływy skroplin bezpośrednio do każdego z planowanych pomieszczeń (ukrywa się je w kutych bruzdach w ścianach lub w przestrzeni sufitu podwieszanego).
Na zewnątrz montowany jest ciężki, wielostrefowy agregat (niekiedy używa się też specjalnych skrzynek rozdzielczych/branch-boxów w celu optymalizacji przebiegu rur).
Ponieważ instalacja jest bardzo rozbudowana i znajduje się pod tynkiem, układ jest bezwzględnie testowany azotem pod wysokim ciśnieniem (aby wykluczyć nieszczelności), a następnie poddawany głębokiej próżni i napełniany odpowiednią ilością czynnika chłodniczego R32.
