Tynki wewnętrzne cementowo-wapienne to niezwykle trwałe wykończenie ścian, tworzone na bazie starannie dobranej mieszanki cementu, wapna, piasku kwarcowego i wody. Wyróżniają się bardzo wysoką wytrzymałością mechaniczną na uderzenia oraz doskonałą odpornością na bezpośrednie działanie wilgoci. Tradycyjna, chropowata (ziarnista) struktura sprawia, że stanowią idealne i nośne podłoże pod ciężkie okładziny, takie jak płytki ceramiczne, gres czy kamień naturalny. Dodatkowo, wysoki odczyn zasadowy (pH) zawartego w nich wapna naturalnie chroni ściany przed rozwojem grzybów i pleśni. Ze względu na swoje właściwości, tynki cementowo-wapienne są absolutnie niezastąpione w pomieszczeniach mokrych (łazienki, pralnie) oraz technicznych (garaże, piwnice), choć wielu inwestorów ceniących ponadprzeciętną solidność decyduje się na ich nałożenie w całym budynku.
W dobie powszechnych tynków gipsowych, mieszanki cementowo-wapienne mogą wydawać się powrotem do przeszłości, jednak w wielu aspektach fizycznych i chemicznych wciąż pozostają bezkonkurencyjne.
Najważniejsze atuty tynków cementowo-wapiennych to:
Są znacznie twardsze i bardziej odporne na uszkodzenia mechaniczne niż miękki gips. Oparcie roweru w przedpokoju, uderzenie odkurzaczem czy zabawy dzieci rzadko kończą się odpryskiem czy głęboką rysą.
Cement i wapno nie ulegają degradacji pod wpływem wody. Nawet w przypadku zalania, tynk wystarczy wysuszyć – nie odparzy się, nie spęcznieje i nie straci swoich właściwości nośnych.
Wapno silnie alkalizuje środowisko ściany. Pleśń i grzyby nie są w stanie przetrwać na powierzchni o tak wysokim pH, co czyni te tynki idealnym rozwiązaniem dla starszych budynków lub wilgotnych pomieszczeń.
Ich szorstka faktura to najlepsza możliwa "baza chwytna" dla klejów do płytek, gładzi szpachlowych oraz ciężkich tapet.
Proces ten jest bardziej czasochłonny i fizycznie cięższy niż w przypadku tynków gipsowych. Wymaga wykonania kilku osobnych warstw, by zapewnić odpowiednią nośność.
Po oczyszczeniu ściany z pyłu, tynkarz nanosi tzw. obrzutkę (rzadką zaprawę o dużej zawartości cementu). Tworzy ona szorstką warstwę kontaktową, która gwarantuje potężną przyczepność głównego tynku do ściany (cegły lub silikatu).
W celu uzyskania idealnych pionów, w strategicznych miejscach osadza się metalowe listwy, które posłużą jako "tory" dla łaty tynkarskiej.
Zazwyczaj po 24 godzinach od szprycu, za pomocą agregatu tynkarskiego nakłada się grubą warstwę główną tynku (od 15 do 20 mm).
Nadmiar materiału ściąga się długą łatą trapezową (tzw. "h-ką"), wyrównując płaszczyznę.
Gdy tynk lekko "zwiąże" (często po kilku godzinach), zrasza się go wodą i zaciera – tradycyjnie pacą ze styropianu, gąbką lub coraz częściej profesjonalnymi zacieraczkami mechanicznymi (tzw. "helikopterami" ściennymi). Zacieranie nadaje ostateczną, jednolitą fakturę ziarna.
