Tynki wewnętrzne gipsowe to obecnie najpopularniejsza metoda wykończenia ścian i sufitów w nowoczesnym budownictwie jednorodzinnym oraz deweloperskim. Wykonywane są na bazie wysokiej jakości gipsu z dodatkiem modyfikatorów, a nakłada się je zazwyczaj jednowarstwowo za pomocą specjalnego agregatu tynkarskiego. Ich największą zaletą jest możliwość uzyskania idealnie gładkiej powierzchni (często niewymagającej nakładania dodatkowych gładzi przed malowaniem) oraz specyficzna właściwość higroskopijna. Tynk gipsowy pochłania nadmiar wilgoci z powietrza, gdy w pomieszczeniu jest zbyt mokro, i oddaje ją, gdy powietrze staje się suche, tworząc niezwykle przyjazny i zdrowy mikroklimat dla domowników.
Wybór rodzaju tynków to jedna z najważniejszych decyzji na etapie zamykania stanu surowego. O ile w piwnicach czy garażach królują tynki cementowe, o tyle w strefie mieszkalnej gips nie ma sobie równych, jeśli zależy Ci na estetyce i szybkości prac.
Najważniejsze korzyści z wyboru tynków gipsowych to:
Umiejętne zatarcie ("wyfilcowanie") tynku gipsowego przez dobrą ekipę pozwala uzyskać powierzchnię tak gładką, że można ją bezpośrednio pomalować grubszymi farbami (lub tapetować) bez konieczności kosztownego i pylącego kładzenia gładzi.
Gips to materiał w 100% naturalny i oddychający. Działa jak bufor klimatyczny, co znacząco podnosi komfort życia, zwłaszcza w szczelnych domach z rekuperacją.
Tynk gipsowy oddaje wilgoć technologiczną i wysycha znacznie szybciej niż ciężkie tynki cementowo-wapienne (często już po 10-14 dniach przy dobrej wentylacji).
Gips zawiera w swojej strukturze krystalicznej cząsteczki wody. W przypadku pożaru woda ta paruje, pochłaniając energię i spowalniając rozprzestrzenianie się ognia.
Tynkowanie to praca bardzo "mokra" i brudząca, dlatego musi być wykonana zaraz po rozłożeniu instalacji podtynkowych, ale bezwzględnie przed wylaniem posadzek.
Surowe ściany (cegła, gazobeton, silikat) muszą być oczyszczone z kurzu, a betonowe sufity odtłuszczone. Następnie wszystko pokrywa się dedykowanym gruntem (np. "Betokontakt" na beton), by wyrównać chłonność muru.
Montuje się stalowe lub aluminiowe narożniki ochronne na wszystkich zewnętrznych krawędziach (przy drzwiach, oknach). Zabezpiecza się okna grubą folią, a na łączeniach różnych materiałów (np. ściana-komin) wtapia się siatkę zbrojącą zapobiegającą pęknięciom.
Tynkarz za pomocą agregatu nakłada na ścianę jednolitą warstwę mokrego gipsu (najczęściej o grubości od 10 do 15 mm).
Za pomocą długich łat w kształcie litery H lub trapezowych, zbiera się nadmiar materiału, wyrównując powierzchnię do idealnego pionu.
Gdy tynk zaczyna wiązać, zrasza się go mgiełką wody i zaciera specjalną pacą z gąbką. Wyciąga to na wierzch tzw. mleczko gipsowe. W ostatniej fazie tynkarz ściąga to mleczko szeroką pacą (szpachlą zwaną potocznie "piórem" lub "kosą"), uzyskując efekt szklistej, idealnej gładkości.
